Een gedicht over het continent

Mijn lied
voor Europa

van Georges Forrestier

Het oude Europa kan nog niet sterven, onder verschroeide littekens stuwt krachtig haar bloed, jaagt door kanalen, slagaders en aderen, schiet door de ledematen en de vaten van haar eigen hart, spoelt over puin en as en ruïnes, tot aan de Nogat, de Weichsel en de Oder, klopt diep in de kustzoom van het Kanaal en de Atlantische Oceaan.
Rome is haar hart, Parijs een ander, Londen, Berlijn, Den Haag en Madrid. Het oude Europa heeft vele harten, heeft vele kronen die nooit verduisteren.
Zeg Moskou en voel: je bent alleen. Noem New York en je bent in de vreemde. Shanghai, Benares zijn avonturen, Sydney en Rio: een groet van verre.
Waar je droom je ook heendrijft, je keert altijd terug naar huis in Athene, naar Wenen of Oslo.
Zeg alleen Europa en luister naar je hart. Tussen vuur en ijs smeult aprillucht. De hemel is dichterbij en zoeter de aarde. De kamers zijn nauw en vol gevoel.
Dicht bij elkaar voel je de graven, voel je de vaders bij elke stap.
Luister naar je hart: Europa sterft niet. Ze kan niet sterven, zolang je haar liefhebt.

Over de dichter

De dichter die zijn eigen leven dichtte

Georges Forrestier was een dichter — in twee betekenissen van het woord. Hij schreef verzen. En hij schreef zijn eigen biografie.

Achter die naam schuilging de Duitse filoloog en uitgeverijredacteur Karl Emerich Krämer (1918–1987). De gedichten verschenen in 1952 als het vermeende postume werk van een jonge Elzassische vreemdeling die was verdwenen in de Indochinese oorlog — een personage dat Krämer volledig had verzonnen: stateloos tussen twee naties, romantisch, tragisch, verdwenen. De kritiek was enthousiast. Gottfried Benn prees de „wonderlijk tedere, gedempte, melancholische verzen". Stefan Andres verklaarde: „We hadden nog geen Rimbaud gehad. Met Forestier hebben we hem." Het boek beleefde acht drukken.

Wat het succes voedde, was precies de fictie. De verzen van een tragische avonturier die in de jungle was verdwenen, lazen anders dan die van een West-Duitse uitgeverijmedewerker. In 1955 werd de misleiding openbaar — en met het succes van de verzonnen biografie verdween ook het succes van het boek vrijwel van de ene op de andere dag. Wat was gevierd, gold ineens als bedrog. Ook Krämers eigen verleden als overtuigd nationaalsocialist, dat hij met de uitvinding van Forrestier had overdekt, kwam aan het licht.

De vraag blijft: verandert de biografie van een auteur wat we in zijn verzen lezen — of kan een gedicht op eigen benen staan, eenmaal de wereld ingestuurd? «Mijn lied voor Europa» is een hymne aan dit continent. Een hymne die werd gevierd en daarna verworpen, omdat het verhaal eromheen veranderde. De tekst zelf is niet veranderd. Misschien volstaat het zich daaraan te houden.

Over deze pagina

Waarom deze pagina

Ik heb deze pagina gemaakt omdat dit gedicht mij al veel betekend heeft vanaf mijn jeugd. Het maakte mij duidelijk hoeveel wij Europeanen gemeenschappelijk hebben — en hoe divers we tegelijkertijd zijn. Het heeft ertoe bijgedragen dat ik een overtuigd Europeaan ben geworden.

Ik heb geen commerciële belangen met deze pagina. Ik wil met de woorden van Georges Forrestier mijn liefde voor ons continent uitdrukken — en hoop dat er elders mensen zijn die er net zo over denken.

Medewerkers

Stemmen die deze pagina hebben verbeterd

Deze pagina wordt gecureerd. Ingekomen opmerkingen worden gelezen en, waar zij de formulering, de klank of de nauwkeurigheid van een versie verbeteren, opgenomen in de betreffende taalversie — met vermelding van de medewerker, indien gewenst.