Një poezi për kontinentin

Kënga ime
për Evropën

Georges Forrestier

Evropa e vjetër ende nuk mund të vdesë, nën cikatrice të gangrenuara pulsat fuqishëm gjaku i saj, vërshon nëpër kanale, arterie dhe vena, turret nëpër gjymtyrë dhe në enët e vetë zemrës, përmbyt gërmadhat e hirin dhe rrënojat, gjer te Nogati, Visla dhe Odera, rreh thellë në skajin bregdetar të Kanalit dhe Atlantikut.
Roma quhet zemra e saj, Parisi — një tjetër, Londra, Berlini, Haga dhe Madridi. Evropa e vjetër ka shumë zemra, ka shumë kurora që nuk zbehen kurrë.
Thuaj Moskë dhe ndje: je i vetëm. Emërto New Yorkun — dhe je në gurbet. Shangai, Benaresi janë thjesht aventura, Sidneji dhe Rio: një përshëndetje nga largësia.
Kudo që të degdisë ëndrra jote, gjithmonë kthehesh prapë në shtëpi, në Athinë, në Vjenë a në Oslo.
Thuaj vetëm Evropë dhe kushtoji vesh zemrës sate. Mes zjarrit dhe akullit tinjitet ajri i prillit. Qielli është më afër dhe më e ëmbël toka. Odat janë të ngushta dhe plot ndjenjë.
Pranë e pranë, i ndien varret, i ndien etërit në çdo hap.
Kushtoji vesh zemrës sate: Evropa nuk vdes. Ajo nuk mund të vdesë, për sa kohë e dashuron.

Për poetin

Poeti që kompozoi jetën e tij vetë

Georges Forrestier ishte poet — në kuptim të dyfishtë. Shkruante vargje. Dhe kompozoi biografinë e tij vetë.

Pas këtij emri fshihej filologu dhe redaktori i shtëpisë botuese gjermane Karl Emerich Krämer (1918–1987). Poezitë u botuan në vitin 1952 si vepra postume e supozuar e një legionari të ri alzacian që kishte zhdukur gjatë luftës së Indokinës — personazh i shpikur plotësisht nga Krämer: pa atdhe midis dy kombeve, romantik, tragjik, i zhdukur. Kritika u entuziasmua. Gottfried Benn lavdëroi „vargje mrekullisht të njoma, të mbytura, melankolike". Stefan Andres deklaroi: „Ne nuk kishim ende Rimbaud-in tonë. Me Forestier e kemi." Libri arriti tetë botime.

Suksesit i dha ushqim pikërisht fiksia. Vargjet e një aventurieri tragjik të zhdukur në xhungël lexoheshin ndryshe nga ato të një redaktori të shtëpisë botuese nga Gjermania Perëndimore. Në vitin 1955 mashtrimi u bë publik — dhe me suksesin e biografisë së shpikur pothuajse gjatë natës u zhduk edhe suksesi i librit. Ajo që ishte festuar u quajt papritur mashtrim. Doli në dritë edhe e kaluara e Krämer-it si nacional-socialist i bindur, të cilën e kishte mbuluar me shpikjen e Forrestier.

Pyetja mbetet: a ndryshon biografia e autorit atë që lexojmë në vargjet e tij — apo mund të qëndrojë një poezi vetë, pasi të jetë lëshuar në botë? „Kënga ime për Evropën" është himn për këtë kontinent. Himn që u festua dhe pastaj u hodh poshtë sepse ndryshoi narrativa rreth tij. Vetë teksti nuk ndryshoi. Ndoshta mjafton të mbahemi pas tij.

Për këtë faqe

Pse kjo faqe

Krijova këtë faqe sepse kjo poezi ka pasur shumë rëndësi për mua që nga rinia. Më sqaroi sa shumë kemi të përbashkët ne evropianët — dhe sa të larmishëm jemi njëkohësisht. Kontribuoi që të bëhesha një evropian i bindur.

Nuk kam asnjë interes tregtar me këtë faqe. Dua me fjalët e Georges Forrestier të shpreh dashurinë time për kontinentin tonë — dhe shpresoj që diku tjetër ka njerëz që ndjejnë të njëjtën gjë.

Kontribues

Zëra që kanë përmirësuar këtë faqe

Kjo faqe është e kuratoruar. Vërejtjet e marra lexohen dhe aty ku përmirësojnë formulimin, tingëllimin ose saktësinë e një versioni, integrohen në edicionin gjuhësor përkatës — me përmendjen e emrit të kontribuesit, nëse ai e dëshiron.